....... ســــــــاقـی آســـــمانــی .......
بنمـــای رُخ

بنمای رُخ

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست              بگشای لب که قنـد فـراوانم آرزوست

ای آفتـاب حسن بـرون آی دمی ز ابــر              کان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

بشنیدم از هــوای تــو آواز طبل، بــاز              باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز نــاز، بیش مـرنجان مــرا بـرو              آن گفتنت که بیش مرنجانم آرزوست

وآن دفع گفتنت که برو شه به خانه نیست              وآن نـــاز و بـــاز و تنـــدی دربـــانم آرزوست

در دست هر که هست ز خوبی قراضه هاست              آن مـعــــــدن مـلاحـــت و آن کانــــــم آرزوست

این نان و آب چرخ چو سیلست بی وفا              مـن ماهــیم نهنـــگم عمّـــانم آرزوست

یعقــوب وار وا اسفاها همی زنــم              دیدار خوب یوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می شود              آوارگـی و کـــــوه و بیـــابــانـم آرزوســت

زین همرهان سست عناصر دلم گرفت              شیــر خــدا و رستــم دستـانم آرزوست

جـانم ملـول گشت ز فـرعون و ظلم او              آن نور و روی موسی عمرانم آرزوست

زیـن خلق پـر شـکایت گــریان شدم ملول              آن های هوی و نعره ی مستانم آرزوست

گــویا تــرم ز بـلبل امّا ز رشک عــام              مُهرست بر دهانم و افغانم آرزوست

دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر              کــز دیــو و دَد ملـولم و انسـانم آرزوست

گفتند یـافت می نشـود جسـته ایـم مـا              گفت آنکه یافت می نشود آنم آرزوست

هر چند مفلسم، نپذیرم عقیق خُرد              کــان عقیــق نــادر آرزانـم آرزوسـت

پنهان ز دیده ها و همه دیده ها از اوست              آن آشــــکار صنـعـت پنـــهانــم آرزوســت

خـود، کار من گـذشت ز هـر آرزو و آز              از کان و از مکان پی ارکانم آرزوست

گُوشم شنید قصّه ی ایمان و مست شد              کو قسم چشم صـورت ایمــانم آرزوست

یک دست جام باده و یک دست جعد یار              رقصی چنین میــانه ی میـدانم آرزوست

می گـویـد آن ربــاب که مــردم ز انتــظار              دست و کنار و زخمه ی عثمانم آرزوست

من هم رباب عشقم و عشقم ربابیست              وآن لطفهای زخـمه ی رحمـانم آرزوست

بــــاقـی ایــن غــــزل را ای مطـــرب ظـــریـف              زین سان همی شمار که زین سانم آرزوست

بنمای شمس مفخر تبریز، رو ز شرق

من هدهدم حضـور سلیمانم آرزوست

 

دیوان شمس ( حضرت مولانا )

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        چهارشنبه ٢۱ امرداد ،۱۳۸۸ - ساقی آسمانی

سر خم می سلامت ... !

سر خم می سلامت ...

*   *   *

همه هست آرزویم ، که ببینم از تــو رویی

چه زیان تو را که من هم ، برسم به آرزویی

 

به کسی جمال خود را ننموده ای و بینم

همه جا به هر زبانی ، بود از تو گفتگویی

 

همه خوشدل اینکه مطرب بزند به تار چنگی

من از آن خوشم که چنگی ، بزنم به تار مویی

 

چه شود که راه یابد سوی آب تشنه کامی

چه شود که کام جوید ز لب تو کام جویی

 

شود اینکه از ترحّم ، دمی ای سحاب رحمت

من خشک لب هم آخر ، ز تو تر کنم گلویی

 

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سـر خــم می سلامت ، شکند اگر سـبویی

 

همه موسم تفـرّج ، به چمن روند و صحرا

تو قدم به چشم من نه ، بنشین کنار جویی

 

شعر از فصیح الزمان شیرازی

 

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        شنبه ۱٦ خرداد ،۱۳۸۸ - ساقی آسمانی

سپهر بـــایگان

سپهر بایگان

پیـرم و گاهی دلم یـاد جـوانی می کند          بلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کند

همّتم تا می رود ساز غزل گیرد به دست          طاقتم اظهــار عجــز و ناتــوانی می کند

بلبلی در سینه می نالد هنوزم کین چمن          بـا خــزان هم آشتی و گلفشانی می کند

چشمه سار طبع من دیگر نمی جوشد ولی          جــویبــار اشــگم آهنگ روانــی می کند

با همه نسیان تو گویی کز پی آزار من          خاطـرم با خاطـرات خود تبانی می کند

سالها شد رفته دمسازم ز دست، امّا هنوز          در درونم زنـده است و زنـدگانی می کند

مـا به داغ عشقبــازی ها نشستیم و هنــوز          چشم پروین همچنان چشمک پرانی می کند

نای ما خاموش ولی این زهره ی شیطان هنوز          بــا همــان شــور و نــوا دارد شبــانی می کند

مرتع عشق و غزال من نماند آری، ولی          ماه شب با گلّه ی اختـر شبانی می کند

گر زمین دود هــوا گردد، همانا آسمـان          با همین نخوت که دارد آسمانی می کند

می رسد قرنی به پایان و سپهر بایگان            دفتــر دوران مــا هم بــایگانی می کند

کام شیرینت حـرام ای طوطی شکّرشکن          تا مگس در شکّرستان کامرانی می کند

روزگار موشک است آری سپـاه اهــرمن          وز زمین و آسمان موشک دوانی می کند

شهر بین کز خیل یاران هر چه می پرسی نشان          بــا شمــاتت رو به کـــوی بی نشـــانی می کند

آسمان هردم سلامم می کند امّا زمین          با هنـرمنـدان وداع جـاودانی می کند

بی ثمـــر هر ســاله در فکــر بهــارانم ولی            چون بهاران می رسد با من خزانی می کند

دور اکبر خوانی ما طی شد اکنون یک دهن          از اجـل بشنو که با ما شمرخوانی می کند

طفل بودم دزدکی پیـر و علیلم ساختند          آنچه گردون می کند با ما نهانی می کند

از عصا دیگر کمان زه کردنم بی خـود نبود          آسمان چون خود قدّ تیرم کمانی می کند

شهریارا گو دل از ما مهربانان نشکنید          ورنه قاضی در قضا نا مهـربانی می کند

استاد محمد حسین شهریار

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        شنبه ۱ فروردین ،۱۳۸۸ - ساقی آسمانی

" شـــرافت غـــــزّه "

   با سلام خدمت دوستان عزیزی که این روزها به واسطه ی جنایات رژیم اشغالگر قدس ، احساساتشون جریحه دار شده است. این شعر از پدرم و در رسای فاجعه انسانی غزه است که تقدیم دوستان می کنم ، باشد که مقبول دوستان باشد.. 

 

شـــرافت غـــــزّه

 

غزه در حال و هوایی دیگر است

غزه اکنون کربلایی دیگر است

 

خیل طفلان را سپاه بی کسان

حلقه حلقه می فشارد در میان

 

آل سفیانی دگر در کار شد

ماجرای کربلا ، تکرار شد

 

دسته دسته اصغران ، آماج تیر

شیرمردان در حصار گرگ پیر

 

مصریان از کوفیان آموختند

آتش جنگ و نفاق افروختند

 

دین و ایمان  داده از کف مست مست

جــام با جــام یهـــودا ، دست دست

 

سرخوش و خرّم از این پیوند شوم

گـرم در ویــرانه میرقصد چو بوم

 

پشت پرده صاحبان زور و زر

در حمایت از سگ خود هار تر

 

خون مظلومان اگر در خاک شد

خاک غــــزه زینت افلاک شد

 

پای درس مکتب خـون خدا

درس اول ، میشود مطلب روا

 

هرکه در این مدرسه تا پا گذاشت

آنچه را رنگ تعلق ، جا گذاشت

 

طفل نوپا ، پای تخته شیر شد

خون رنگین فاتح شمشیر شد

 

غزه را دیگر نه غزه ، کربلاست

هر که را با غزه ، از جیش خداست

     محّرم 1387

 

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        دوشنبه ۳٠ دی ،۱۳۸٧ - ساقی آسمانی

" خورشید آرزو "

خورشید آرزو

 

بگذار سر به سینه ی من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

 

شاید که بیش از این نپسندی به کار عشق

آزار این رمیده ی سر در کمند را

 

بگذار سر به سینه ی من تا بگویمت

اندوه چیست عشق کدام است غم کجاست

 

بگذار تا بگویمت این مرغ خسته جان

عمریست در هوای تو از آشیان جداست

 

دلتنگم آنچنان که اگر بینمت به کام

خواهم که جاودانه بنالم به دامنت

 

شاید که جاودانه بمانی کنار من

ای نازنین که هیچت وفا نیست با منت

 

تو آسمان آبی آرام و روشنی

 من چون کبوتری که پرم در هوای تو

 

یک شب ستاره های تو را دانه چین کنم

با اشک شرم خویش بریزم به پای

 

 تو بگذار تا ببوسمت ای نوشخند صبح

بگذار تا بنوشمت ای چشمه ی شراب

 

 بیمار خنده های توام بیشتر بخند

خورشید آرزوی منی گرم تر بتاب

 

این شعر از استاد فریدون مشیری بود که توسط استاد همایون شجریان در کاست خورشید آرزو اجرا شده و تقدیم همه دوستان کردم.

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        پنجشنبه ٧ آذر ،۱۳۸٧ - ساقی آسمانی

حدیث قدسی

بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم

مَن طَلَبَنی، وَجَدَنی * وَ مَن وَجَدَنی، عَرَفَنی * وَ مَن عَرَفَنی، اَحَبَّنی * وَ مَن اَحَبَّنی، عَشَقَنی * وَ مَن عَشَقَنی، عَشَقَتُهُ * وَ مَن عَشَقَتُهُ، قَتَلتُهُ * وَ مَن قَتَلتُهُ، فَعَلَیَّ دِیَتُهُ * وَ مَن عَلَیَّ دِیَتُهُ، فَاَناَ دِیَتُهُ *

با نام خداوند بخشنده و مهربان

آنکس که مرا طلب کند، میابد * آنکس که مرا یافت، می شناسد * آنکس که مرا شناخت، دوستم می دارد * آنکس که دوستم داشت، به من عشق می ورزد * آنکس که به من عشق ورزید، من نیز به او عشق می ورزم * آنکس که به او عشق ورزیدم، می کشم او را * و آنکس را که من بکشم، خونبهایش بر من واجب است * و آنکس که خونبهایش بر من واجب است، پس من خودم خونبهایش هستم *

(...حدیث قدسی...)

آنکس که تـو را شناخت جــان را چه کند

                                 فـــرزند و عیـال و خــانمان را چــه کنــد

دیــــوانـه کنـی هـر دو جهـــانش بخـشی

                                  دیــوانه ی تــو هر دو جهان را چه کند ؟

 

 

 

 

 

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        چهارشنبه ٢٦ دی ،۱۳۸٦ - ساقی آسمانی

درد نـامــرادی

درد نـامـــــــرادی

بسا شبها خیالت را چــو صهبـا در سبو کردم

گهی بر دیده بنهادم دمی چون غنچه بو کردم

*   *   *

هنــوز آن طاق ابــرویت بوَد مهــراب شبهایم

چو من از چشمه ی عشقت نمازم را وضو کردم

*   *   *

به خوابم باغ رضوان بود و پری بود و بهار عمر

در آن رویــای روحـــانی تــــرا من آرزو کـردم

*   *   *

ز غیــرت بر صبـا هم شکوه ی دل را نمی گویم

به گوش عطر گیسویت حکایت مو به مو کردم

*   *   *

مـرا خشم تو میــراند ولی چشم تو می خـواند

ببین آن لطف و قهری را که در دل روبهرو کردم

*   *   *

تو باغ جاودان هستی مرا از در مران ای گل

منم آن بلبل مستی که بر عشق تو رو کردم

*   *   *

کنون داغ جـدایی ها به چشمانم هـویدا شد

ز بس پنهان می هجران ، ز یاران در گلو کردم

*   *   *

لبم خاموش حاموش است، اگر چه دل فغان دارد

بـه درد نامــرادی ها بود عمــــری که خـــو کـردم

                                                       

                                                             برگرفته شده از کتاب نسیم عشق

                                                       مجموعه ی شعر از  استاد " اصـغـر بــــرزی 

استاد  اصغر برزی ، عارف و شاعر و اندیشمند جلیل القدر آذربایجان است که عمر شریف و پربرکتش را وقف معرفی و اعتلای  شعر و ادب فارسی و آذری نموده است

او عاشق و شیفته ی شعر و عرفان حضرت مولانا و خواجه حافظ و .... دیگر عرفا و شعرای نامی ایران زمین است .  از آثار ایشان می توان  1- ترجمه و تحلیل نحوی قرآن کریم   2- شرح کامل منطق الطیر عطار نیشابوری   3- دیباچه ای بر مبانی عرفان و تصوّف   4- شعله ی آواز ( شرح یک صد غزل از صائب تبریزی )   5- خیّام نامه ( شرح رباییات خیّام ) را نام برد.

 

 

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        پنجشنبه ٦ دی ،۱۳۸٦ - ساقی آسمانی

رو ســر بنه به بالین

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شب گرد مبتلا کن

* * *

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفا کن

* * *

از من گریز تا تو ، هم در بلا نیفتی

بگزین ره سلامت ، ترک ره بلا کن

* * *

ماییم و آب دیده ، در کنج غم غزیده

بر آب دیده ی ما ، صد جای آسیا کن

* * *

خیره کشیست ما را ، دارد دلی چو خارا

بکشد کسش نگوید ، تدبیر خونبها کن

* * *

بر شاه خوب رویان ، واجب وفا نباشد

ای زرد روی عاشق ، تو صبر کن وفا کن

* * *

دردیست غیر مردن ، آن را دوا نباشد

پس من چگونه گویم کین درد را دوا کن

* * *

در خواب دوش پیری در کوی عشق دیدم

با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

* * *

گر اژدهاست بر ره، عشقیست چون زمرد

از بــرق این زمــرد هی دفــع اژدها کن

 ** *

بس کن که بی خودم من، ور تو هنر فزایی

تــاریخ بــــوعلی گــو، تنبیـه بــوالعلا کن

                                            

                                              

                                                                         حضرت مولانا ( دیوان شمس )

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        سه‌شنبه ٢٧ آذر ،۱۳۸٦ - ساقی آسمانی

تضمين غزل سعدی از شـــــــهریــار

تضمین غزل سعدی

ایکه از کلک هنر، نقش دل انگیز خدایی     حیف باشد مه من کاین همه از مهر جدایی

گفته بودی جگرم خون نکنی باز کجایی     « من ندانستم از اول که تو بی مهر و وفایی

عهد نا بستن از آن به که ببندی ونپائی»

مدعی طعنه زند در غم عشق تو زیادم     وین نداند که من از بهر غم عشق تو زادم

نغمه ی بلبل شیراز نرفته است ز یادم     « دوستان عیب کنندم که چرا دل به تو دادم

باید اول به تو گفتن که چنین خوب چرائی ؟ »

تیر را قوت پرهیز نباشد ز نشانه     مرغ مسکین چه کند گر نرود در پی دانه

پای عاشق نتوان بست به افسون و فسانه     « ای که گفتی مرو اندر پی خوبان زمانه

ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی »

تا فکندیم به سر کوی وفا رخت اقامت     عمر، بی دوست ندامت شد و با دوست غرامت

سر و جان و زر و جاهم همه گو، رو به سلامت     « عشق و درویشی و انگشت نمایی وملامت

همه سهل است تحمل نکنم بار جدائی

درد بیمار نپرسند به شهر تو طبیبان     کس دراین شهر ندارد سر تیمار غریبان

نتوان گفت غم از بیم رقیبان به حبیبان     « حلقه بر در نتوانم زدن ازبیم رقیبان

این توانم که بیایم سر کویت به گدائی »

گرد گلزار رخ تست غبار خط ریحان     چون نگارین خط تذهیب به دیباچه ی قرآن

ای لبت آیت رحمت دهنت نقطه ی ایمان     « آن نه خال است و زنخدان و سر زلف پریشان

که دل اهل نظر برد، چه سریست خدائی »

هر شب هجر برآنم که اگر وصل بجویم     همه چون نی به فغان آیم و چون چنگ بمویم

لیک مدهوش شوم چون سر زلف تو ببویم     « گفته بودم چو بیائی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیائی »

چرخ امشب که بکام دل ما خواسته گشتن     دامن وصل تو نتوان برقیبان تو هشتن

نتوان از تو برای دل همسایه گذشتن     « شمع را باید از این خانه برون بردن و کشتن

تا که همسایه نداند که تو در خانه ی مائی »

سعدی این گفت و شد از گفته ی خود باز پشیمان     که مریض تب عشق تو هدر گوید و هذیان

بشب تیره نهفتن نتوان ماه درخشان     « کشتن شمع چه حاجت بود از بیم رقیبان

پرتو روی تو گوید که که تو در خانه ی مائی »

نرگس مست تو مستوری مردم نگزیند     دست گلچین نرسد تا گلی از شاخ تو چیند

جلوه کن جلوه که خورشید بخلوت ننشیند     « پرده بردار که بیگانه خود آن روی نبیند

تو بزرگی و در آئینه ی کوچک ننمائی »

نازم آن سر که چو گیسوی تو در پای تو ریزد     نازم آن پای که از کوی وفای تو نخیزد

شهریار آن نه که با لشکر عشق تو ستیزد      « سعدی آن نیست که هرگز ز کمند تو گریزد

که بدانست که در بند تو خوشتر ز رهائی »

                                             

                                                            

                                                            استاد سید محمد حسین شـــــــهریـــار

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        دوشنبه ۱٩ آذر ،۱۳۸٦ - ساقی آسمانی

شعــــــر آقـــا

سرخوش زسبوي غم پنهاني خويشم                               چون زلف تو سرگرم پريشاني خويشم
در بزم وصال تو نگويم زكم و بيش                               چون آينه خو كرده به حيراني خويشم
لب باز نكردم به خروشي و فغاني                               من محرم راز دل طوفاني خويشم
يك چند پشيمان شدم از رندي و مستي                               عمريست پشيمان زپشيماني خويشم
از شوق شكرخند لبش جان نسپردم                               شرمنده جانان زگران جاني خويشم

 بشكسته‌  تر ازخويش نديدم به همه عمر                               افسرده دل از خويشم و زنداني خويشم
هر چند امين، بسته دنيا نيم اما                               دلبسته ياران خراساني خويشم

 

پيام هاي ديگران ()        "لینک مطلب"        یکشنبه ۱۸ آذر ،۱۳۸٦ - ساقی آسمانی